Nieuws

13de plaats in de wereldbeker veldrijden te Valkenburg.

Na mijn deelname aan de Bpost manche in Ronse draaide ik de week voor de wereldbeker in Valkenburg weer heel wat uurtjes training in de Ardennen.

Zo kreeg ik sinds lang weer wat klimmeters voor de wielen, dat was mooie meegenomen want de omloop in Valkenburg staat bekend om zijn hoogteverschillen, dan vooral in de vorm van korte stukken bergop en pittige afdalingen.

Door de afwezigheid van enkele grote namen kon ik van op de tweede rij starten, het weer was super en deed me denken aan de mountainbike wedstrijden in de zomer, ik was vastberaden om me hier van mijn beste kant te tonen.

In de start kon ik goed mee opschuiven tot ik in de tweede bocht in de remmen moest door een renster die zich in de bocht voor me wrong waar dat bijna niet mogelijk was.

Iets later stonden we te voet op de schuine flanken van de Cauberg, ik kon me net in de top 20 houden, eens de afdaling voorbij was kon ik pas echt goed in mijn ritme komen.

Al snel kon ik wat plaatsen opschuiven , ik voelde me niet super , maar kon een stevig tempo blijven rijden.

Ik kon dames blijven inhalen tot ik in 13de positie reed , er gaapte een vrij groot gat richting plaats 11 en 12 en zag dus niet direct iemand voor me rijden. Ik bleef het beste van mezelf geven tot ik in de verte weer iemand zag opduiken , jammer genoeg was de finish al daar en moest ik tevreden zijn met de 13de plaats.

Zeker niet slecht voor mijn huidige conditie en ineens het beste resultaat wat de wereldbeker betreft in mijn korte veldrit carriere.

De volgende veldrit die ik afwerk zal de Bpost manche op de Koppenberg zijn , ik kijk er alvast naar uit!

 

Valkenburg_1klein

6de plaats in de eerste cyclocross wedstrijd.

Na WK mountainbike was het tijd voor 2 weken rust om dan weer stilaan te beginnen aan een nieuwe opbouwperiode. Nu 4 weken later was het tijd voor de eerste cross , net als vorig jaar zal ik de volledige Bpost Bank trofee meerijden en hoop ik wat wereldbekers en losse wedstrijden erbij te nemen.

De cross in Ronse staat bekend om een zware cross , vooral door de weinige recuperatie stroken en de hoogteverschillen die je steeds moet overwinnen.

Het was een beetje afwachten hoe ik zou reageren op deze inspanning en hoever ik momenteel met mijn conditie sta na de trainingen van vorige weken.

Bij de start die bergop kon ik vrij goed mee , in de eerste bocht was er een valpartij en werd ik reeds opgehouden , gelukkig kon ik rechtblijven en mijn weg voortzetten.

Door de valpartij zat ik ongeveer rond de 17de positie , ik voelde me goed in de stroken bergop en ging volgas om zo weinig mogelijk tijd te verliezen op de koplopers.

Op de zware loopstroken bergop voelde ik mijn benen vol verzuring lopen , het was verschrikkelijk afzien. Ik reed zo hard als ik kon maar moet eerlijk toegeven dat ik nog te weinig training op de crossfiets gedaan heb om echt alles uit mijn huidige conditie te halen. Zo verloor ik kostbare tijd op de technische stroken en verwerkte ik de verzuring niet zoals wanneer ik in topvorm ben.

De laatste ronde was afzien en ik was blij dat ik als 6de over de finish kon rijden met een beperkte achterstand op de eerste dame, een mooie zaak in het Bpost klassement dus.

Na deze wedstrijd heb ik dus weeral heel wat stof tot nadenken en kijk ik al uit naar de volgende wedstrijd.

 

Ronse

20ste plaats op het WK als afsluiter van een topseizoen.

Na de emotioneel geladen wereldbeker in Méribel was het tijd om de focus helemaal op het WK te richten.

Op zondag vertrokken we met de Belgische selectie naar Noorwegen voor de laatste voorbereidingen. Voor het eerst sinds jaren hadden we de mogelijkheid om nog eens deel te nemen aan de team relay ( een aflossingswedstrijd op de omloop van het WK tussen de deelnemende landen ) ik zou samen met een Junior , U23 en Elite man deze aflossingswedstrijd rijden , een ideale opwarmer voor het eigenlijke WK cross country voor mij op zaterdag.

Op maandag tijdens de eerste verkenning van de omloop kwam ik  jammer genoeg ten val , het resultaat was dat ik een dag van de fiets moest blijven en dat ik me dus niet helemaal optimaal kon voorbereiden op de teamrelay op woensdag.

Ik was in staat om te fietsen en kreeg de beste zorgen van het entourage , maar helemaal hersteld was de knie niet , ik wou natuurlijk ook dit onderdeel goed doen , het was afwachten hoe het zou gaan. Met de conditie is niets mis dus als de knie en mijn rug het uithielden dan zou ik misschien toch in staat zijn een mooie ronde af te werken.

Niets was minder waar , vanaf de eerste hindernis in de omloop begon ik de sukkelen en moest ik voet aan grond zetten , zo ging het de hele ronde lang.  We eindigde op het eind van de wedstrijd als 15de. Iedereen deed zijn uiterste best maar mijn run vond ik heel erg teleurstellend.

De dagen die volgde probeerde ik me zo goed mogelijk in te zetten om de omloop helemaal onder de knie te krijgen. En probeerde daarbij ook nog zoveel mogelijk rust in te lassen om mijn knie en rug zo goed mogelijk te laten herstellen.

Het doel bleef om op zaterdag een mooie prestatie neer te zetten om zo mijn beste seizoen ooit in schoonheid af te sluiten.

Op zaterdag was het dus tijd voor de grootste afspraak van het seizoen , als nr 13 stond ik op de startgrid , nog nooit stond ik zo ver vooraan op een WK! Achteraf bezien koos ik de verkeerde plaats op de startgrid en dat zorgde al onmiddellijk voor een slechte start. Ik kon de eerste minuten enkel maar de massa volgen. In de eerste ronde zat ik ergens rond de 40ste positie. Eens het peleton wat uit elkaar gerekt was kon ik beginnen opschuiven. Het gevoel in de rug en knie was helemaal niet zoals het hoorde, weer een wedstrijd op halve kracht rijden was de enigste optie.

Ik weerde me zo goed mogelijk en probeerde zo snel mogelijk op te schuiven!

Ronde per ronde kon ik dichter naar de top 20 rijden , de conditie voelde heel goed aan , enkel de knie en de rug zorgde ervoor dat ik niet vol door kon gaan.

Ik reed over de finish als 20ste , meteen mijn beste resultaat ooit op een WK.

Uiteindelijk kan ik me wel tevreden stellen met deze uitslag al had ik wel op een nog mooiere uitslag gehoopt.

Het WK in Noorwegen was ineens ook de afsluiter van een lang en succesvol mountainbike seizoen.

De doelen die ik me voorop gesteld had voor dit seizoen zijn allemaal behaald , ik werd opnieuw Belgisch cross country kampioen , behaalde 15 overwinningen , reed mezelf op het podium in de Alpentour , er volgde mooie uitslagen in de wereldbeker en ik kon mezelf kwalificeren voor het EK en WK en kon ik het hele seizoen op hoog niveau blijven presteren. De beste herinneringen heb ik natuurlijk aan het EK , ik had er een superdag en werd er 5de op enkele seconden van het podium!

Net zoals bij het BK marathon heb ik besloten om ook mijn XCE titel niet te verdedigen, als rasechte cross country renster heb ik nu weinig aan een titel in een andere dicipline.

Ondertussen zit ik al enkele dagen in mijn rustperiode om binnenkort de voorbereidingen voor het volgende mountainbike seizoen aan te vatten. 2015 zal een belangrijk jaar zijn als ik mijn ambitie om deel te nemen aan de Olympische spelen in  2016 wil waarmaken.

Zoals eerder gezegd zal ik in 2015 & 2016 uitkomen voor het Belgische Versluys PRO mountainbike team dat geeft heel veel motivatie om het nog beter te doen dan de voorbije jaren.

Tot slot wens ik nog eens iedereen te bedanken die me tijdens moeilijke tijden is blijven steunen en mee voor dit succesjaar gezorgd hebben!

 

WK_Hafjell_3_klein

Ride for Annefleur ( world cup Méribel ).

Na mijn overwinning in Malmedy trokken we rechtstreeks door naar het Franse Meribel voor de laatste wereldbeker.

Bij de eerste verkenning viel de techniciteit van de omloop me onmiddellijk op, een typische Franse omloop.

De verkenningen verliepen vlot en ik had alles onder de knie, ik kon dus gerust toeleven naar de laatste wereldbeker manche.

Vrijdag werd dat rustig toeleven toch ook wel een beetje ongerust afwachten toen ik te horen kreeg dat Annefleur zwaar gevallen was tijdens de qualificaties van de xce.

We hoopten op goed nieuws tot deze hoop op zaterdag middag teniet werd  gedaan  door het trieste nieuws dat Annefleur gestorven was.

Ongeloofelijk , je hoort en ziet wel meer valpartijen in het mountainbiken, maar nu zo tastbaar dicht en dan nog fataal ook.

Iets waar ik tochwel heel stil van werd , het stemt tot nadenken!

Iemand die je van zo dicht kent , die zich volledig gegeven heeft voor de sport met een fatale afloop als gevolg…

Tot op vandaag kan ik het nog steeds niet helemaal vatten .

Zondag was het dan toch tijd voor de wedstrijd,  een wedstrijd ter ere van Annefleur!

In de start kon ik weer vrij goed mee en reed in de eerste ronde ongeveer op de 18de positie. Ik voelde wel dat ik geen super dag had en mijn rug speelde weer op.

In de tweede ronde brak de bevestiging van mijn zadel af ,  de hele afdaling naar de post moest ik bijna lopen, hier rijden zonder zadel was onbegonnen werk door de vele wortels en rotsblokken.

In de materiaal post kreeg ik een nieuwe zadelpen , hier bleek ook wat mis mee te zijn, ik verloor heel wat tijd en besloot om verder te rijden met een zadel dat naar voor en achter kantelde in de klimmen.

Het tragische ongeval van Annefleur , de fysieke klachten en dan deze materiaal pech deden de moed in mijn schoenen zakken , ik reed als 48ste en een degelijke uitslag zat er al helemaal niet meer in. Enkele ronden duurde het voor ik mezelf kon herpakken,

De laatste ronde werd ingeluid en ik voelde me stilaan beter , ik perste er de laatste ronde nog eens alles uit ondanks het heen en weer kantelende zadel.

Ik kon nog heel wat meisjes inhalen en reed als 33ste over finish.

Met dit resultaat kan ik niet echt tevreden zijn, maar het was het hoogst haalbare op een dag als deze.

Heel frustrerend als je weet dat je nog niet de helft van je kracht en conditie kan benutten door ruglast.

Met nog 2 weken te gaan voor het WK doen we er alles aan om de problemen te verhelpen , want in Noorwegen wil ik mijn beste seizoen ooit in schoonheid afsluiten.

 

Meribel_1kopieklein Meribelklein Meribel_2klein

15de overwinning in Malmedy.

Na de terugkeer van de overzeese wereldbekers stond alles in het teken van herstel.

Medicatie en kiné bezoek met daarbij de nodige rust moest voldoende zijn om zondag weer aan de start te kunnen staan van een wedstrijd.

De C1 in Malmedy zou ideaal zijn om er weer wat in de komen na een week van rust.

De omloop ken ik al jaren en ik ga er geregeld op stage in de streek, ik wist dus wat er op me af zou komen.

De regen maakte de omloop op sommige plaatsen wel wat moeilijker dan normaal, ideaal om mijn Michelin MUD banden nog eens te monteren. Deze zouden me zonder problemen door de modder loodsen.

Jammer dat er zo een kleine opkomst is voor een wedstrijd als deze, met een klein groepje gingen we dus van start.

Anne terpstra ging stevig van start, uit ervaring weet ik dat deze omloop dat niet nodig heeft om het verschil te maken, ik bleef dus rustig en kon in de afdaling de eerste plaats innemen.

Op de lange asfalt klim aan het begin van de eerste volledige ronde reed ik mijn eigen tempo en kon zonder veel problemen van Anne en Alice wegrijden.

Ik ging er van uit dat dit tempo genoeg zou zijn om de wedstrijd te kunnen winnen en wou na mijn ziekte zeker niet teveel energie verspelen met het ook op het wk.

Met een voorsprong van een 5 minuten kon ik al eerste over de finish rijden, winnen in Malmedy blijft voor mij toch iets speciaal!

Ineens goed voor mijn 15de overwinning van het seizoen.

Met nog de wereldbeker van Meribel en het WK staan er dit seizoen nog maar twee wedstrijden op de agenda. Hopelijk kan ik in Noorwegen op het WK dit fantastisch mooie seizoen in schoonheid afsluiten.

 

Githa_Malmedy1 Githa_Malmedy2 Githa_MalmedyPodium

18de plaats in de wereldbeker te Windham ( USA ).

Na de wereldbeker in Canada trokken we met de nationale selectie verder richting Windham voor de volgende manche van de wereldbeker.

Ik voelde stilaan dat de jetlag achter de rug was en kon voor het eerst weer fietsen met een vrij goed gevoel.

Bij de eerste verkenning van de omloop zag ik al onmiddellijk dat dit meer dan in Canada een omloop op mijn maat was.

Ik zag het dus helemaal zitten op deze omloop.

Toch strooide een serieuze verkoudheid roet in het eten , ik probeerde zo goed mogelijk te rusten zodat ik snel verlost zou zijn van dit ongemak.

Op zondag had ik nog niet het gevoel dat ik wenste, door de verkoudheid moest ik heftig hoesten en kon ik amper slapen de dagen ervoor.

Ik ben geen opgever dus besloot ik er het beste van te maken. De start verliep weer vlot en ik kon me iets buiten de top 20 plaatsen in de eerste ronde. Ik voelde dat ik op deze warme en stoffige omloop toch wel last had van de luchtwegen die door de verkoudheid aangetast waren. Ook mijn rug speelde onmiddellijk op en ik kon mijn kracht bergop niet ten volle benutten. Ook dat probleem was dus niet van de baan.

Toch probeerde ik er het hoogst haalbare uit te halen, want dat was het doel van deze verre trip naar de USA.

Stilaan kwam ik de top 20 binnen gereden. Ik zag het niet meer zitten, deze wedstrijd was een ware marteling.

Ik vocht tegen mezelf en slaagde erin nog enkele dames in te halen.

In de laatste afdaling kon ik nog net iemand voorbij steken en met de finish in het vizier plaatste ik de sprint van mijn leven en kon deze dame nog net afhouden.

Zo werd ik 18de , meteen goed voor mijn beste wereldbeker uitslag ooit. Zeker geen voor de hand liggend resultaat tegen al deze wereldtoppers.

Frustrerend dat ik net nu ik me beter begon te voelen ziek werd, anders had er zeker nog een mooier resultaat ingezeten.

Ondertussen ben ik weer in België aangekomen en is het tijd om mijn rug te laten behandelen en enkele dagen uit te zieken.

Het Belgisch kampioenschap marathon laat ik aan me voorbij gaan, uitzieken en me verder klaarstomen voor het WK heeft prioriteit.

Onder normale omstandigheden zal ik wel deelnemen aan de wedstrijd in Malmedy om daarna door te reizen naar Frankrijk voor de laatste manche van de wereldbeker.

Als laatste toch een woordje van dank aan de mensen van de federatie die me de kans gegeven hebben om deel te nemen aan deze wedstrijden. En aan Gerry & Rudy om ervoor te zorgen dat ikzelf en mijn fiets de beste zorgen kregen.

 

World_CupGM

World_CupGM2

23ste plaats in de wereldbeker te Mont Saint Anne ( Canada ).

Na het behalen van mijn nieuwe Belgische titel was er niet veel tijd om te genieten, de voorbereiding voor de volgende wereldbekers was aan de orde.

De mensen van de Belgische federatie hebben me de kans gegevens met hen naar de wereldbekers van Canada en USA te  reizen. Een kans die ik met beide handen aangreep , hier kan ik weer extra ervaring opdoen en extra UCI puntjes sprokkelen met het oog op wat de volgende jaren zou kunnen volgen.

In de eerste plaats hoopte ik niet teveel last te hebben van de jetlag en dat de omlopen me toch een beetje zouden liggen.

In Canada werd ik al direct met de neus op de feiten gedrukt , de jetlag speelde me de hele week parten en de omloop was enorm intensief en met enkele serieuze hindernissen.

Tijdens de verkenningen had ik geen enkele keer een goed gevoel en had totaal geen kracht in de benen.

De wedstrijd zou een marteling worden, maar de drang om toch goed te presteren was groot.

We moesten 6 rondes afleggen , het beloofde een lange wedstrijd te worden in deze warme omstandigheden.

Ik mocht starten vanop de 3de rij als nr 21, na het startschot probeerde ik zo goed mogelijk mee te schuiven en het lukte me. Na de startloop reed ik rond de 17de positie en dat probeerde ik zo te houden.

Al van in de eerste ronde speelde mijn rug op en ik voelde me alles behalve goed, de warmte en de luchtvochtigheid maakte het nog lastiger.

Ik vocht voor elke plaats , ik zakte stilaan weg naar de 25ste plaats in de 3de ronde , nog 3 lange en zware rondes te gaan. Blijkbaar had iedereen toch wel last van deze omstandigheden en zo kon ik weer dichter naar de top 20 rijden.

De voorlaatste ronde ging ik in als 22ste , ik hoopte deze plaats vast te houden maar moest in de laatste ronde nog iemand laten passeren , ik had geen antwoord meer in huis op haar aanval.

Compleet leeggestreden na bijna 2u wedstrijd kwam ik dus als 23ste over de finish , onder deze omstandigheden zeker geen slecht resultaat , want nogmaar een jaar geleden moest ik een super dag hebben om 23ste te worden.

Ondertussen ben ik reeds afgezakt naar Windham ( US ) voor de 6de manche van de wereldbeker. Deze omloop moet me onder normale omstandigheden beter liggen.

Nu eerst zorgen dat ik goed hersteld ben en dat de ruglast verdwijnt tegen het weekend.

Deze 23ste plaats zorgt ervoor dat ik weer wat opgeschoven ben op de UCI world ranking, voor de eerste keer in mijn carriere kan ik met trots zeggen dat ik tot de top 15 van  UCI ranking behoor.

Vandaar ook een oprechte dank aan iedereen die de voorbije jaren in me is blijven geloven, want nog geen 4 jaar geleden stond ik nogmaar net in de top100 van de ranking!

Dit is het resultaat van jarenlang harde training en inzet van iedereen rondom me heen.

Mont Saint Anne

7de nationale titel behaald in Ottignies.

Het voorbije weekend stond het Belgisch kampioenschap op het programma, dit jaar zou het plaatsvinden in Ottignies op een heel mooie en zware omloop.

Door mijn prestaties de voorbije maanden voelde ik weinig druk en stress en had enkel angst dat materiaal pech me van mijn 7de nationale titel zou houden.

De omloop was zwaar en intensief en ik besloot om in de start mijn eigen tempo te rijden, voor de afdaling versnelde ik en kon ineens een gaatje maken , de wedstrijd was amper een paar minuten bezig en ik was reeds alleen op stap.

Ik twijfelde natuurlijk niet en reed de volledige eerste ronde een hoog tempo ,  ik had al snel een mooie voorsprong en draaide de gashendel in de laatste twee ronden weer wat dicht, in deze fase van het seizoen probeer ik zo weinig mogelijk afbreuk te doen aan mijn conditie.

Ondanks de angst om toch nog pech te hebben was het echt genieten om op deze manier mijn 4de cross country titel binnen te halen , mijn 3de op rij!

Met 7min44sec voorsprong op de tweede dame kon ik finishen en mijn Belgische titel verlengen.

Met mijn nieuwe titel op zak vertrek ik eind deze week naar Canada en Amerika met de nationale selectie voor de twee overzeese wereldbekers. Opnieuw een hele ervaring.

Als ik terugkeer van Amerika beslissen we pas definitief over deelname aan het Belgisch kampioenschap marathon , want ik wil op geen enkele manier het verdere verloop van mijn cross country seizoen hiervoor in gevaar brengen.

Langs deze weg wil ik graag iedereen bedanken die me steunt en in me gelooft , zonder deze steun en hulp was ik nooit op dit niveau kunnen komen.

 

Githa_Michiels_BK2

Githa_Michiels_BK3

  Githa_Michiels_BK

Overwinning in Sherwood Pines ( UK ).

Na mijn dubbele winst vorig weekend besloot ik om de oversteek naar Engeland te doen voor de 4de manche van de British xco cup , deze keer in Sherwood Pines die een UCI C1 is.

Niet echt mijn omloop had ik al snel door , maar het kan niet elke week je favoriete parkoer zijn. Deze omloop was vooral heel snel en vlak met heel wat bochten.

Het beste ervan maken was de enigste optie, met olympier Annie Last aan de start en de andere britse meisjes was het toch wel een serieus startveld.

Naar het recept van vorig weekend besloot ik niet te hard te starten, ik ging als 3de dame de single trails in , ik wachte rustig mijn moment af  , ik ging op kop rijden en trok het tempo omhoog om als eerste het technisch gedeelte in te gaan. Na de technische passage trok ik vol door om zo de tegenstand af te matten. Ik zag dat ik enkele meters voorsprong had en besloot om niet meer te wachten. Ik voelde dat ik niet over mijn toeren moest gaan om een mooie voorsprong uit te bouwen terwijl een groepje achtervolgers me probeerde terug te halen.

Al vrij snel begon ik dames te dubbelen en ik liet me een beetje in slaap wiegen,  mijn tempo zakte wat weg , gelukkig merkte ik dat de 2de dame weer binnen de minuut kwam en heb ik het gas weer wat opengedraaid.

Zo kon ik mijn 13de overwinning van 2014 behalen , best een mooi resultaat.

Volgende week staat het Belgisch kampioenschap op het programma op een omloop die me wel moet liggen. De resultaten van de voorbije maanden bewijzen dat ik ook hier 200% klaar ben. Ik hoop dus alvast mijn titel te verlengen volgende week!

Het beste ervan maken was de enigste optie, met olympier Annie Last aan de start en de andere britse meisjes was het toch wel een serieus startveld.

Naar het recept van vorig weekend besloot ik niet te hard te starten, ik ging als 3de dame de single trails in , ik wachte rustig mijn moment af  , ik ging op kop rijden en trok het tempo omhoog om als eerste het technisch gedeelte in te gaan. Na de technische passage trok ik vol door om zo de tegenstand af te matten. Ik zag dat ik enkele meters voorsprong had en besloot om niet meer te wachten. Ik voelde dat ik niet over mijn toeren moest gaan om een mooie voorsprong uit te bouwen terwijl een groepje achtervolgers me probeerde terug te halen.

Al vrij snel begon ik dames te dubbelen en ik liet me een beetje in slaap wiegen,  mijn tempo zakte wat weg , gelukkig merkte ik dat de 2de dame weer binnen de minuut kwam en heb ik het gas weer wat opengedraaid.

Zo kon ik mijn 13de overwinning van 2014 behalen , best een mooi resultaat.

Volgende week staat het Belgisch kampioenschap op het programma op een omloop die me wel moet liggen. De resultaten van de voorbije maanden bewijzen dat ik ook hier 200% klaar ben. Ik hoop dus alvast mijn titel te verlengen volgende week!

 

sherwood_pines_rnd_4_2014_elite_women-42

Overwinning in St Vith & Landgraaf.

Na twee weken zonder wedstrijd was het tijd voor een dubbel weekend , de wedstrijden in St Vith en Landgraaf  moesten me nog wat extra UCI puntjes opbrengen.

De stage met de nationale selectie in het Franse Morzine had me weer heel wat trainingsarbeid opgeleverd. Dan is het altijd even afwachten wat de eerste wedstrijden gaan brengen. De intensiteit van een xc wedstrijd had ik al sinds het EK niet meer ervaren.

De wedstrijd in St Vith op zaterdag  is in Belgie misschien wel mijn favoriete omloop, ik keek er dus wel naar uit.  We stonden met niet heel erg veel dames aan de start, jammer voor de mensen achter deze mooie organisatie. Met de wedstrijd op zondag in het achterhoofd besloot ik om niet te heftig van start te gaan. Het doel was als eerste finishen zonder al teveel energie te verbruiken.

In de start liet ik de andere dames even begaan , want ik had het juiste xc ritme niet onmiddellijk in de benen. Op het zwaardere gedeelte van de omloop ging ik op kop rijden en probeerde ineens de wedstrijd in zijn plooi te leggen. Ik kon wegrijden van de tweede dame en kon zo aan mijn eigen wedstrijd beginnen. Zonder mezelf te forceren kon ik ronde per ronde een mooie kloof uitdiepen .

Het was alweer een tijdje geleden dat ik een xc wedstrijd kon winnen , ik was dus zeker tevreden met deze uitslag. Helemaal genieten was er nog niet bij , want er was nog werk aan de winkel op zondag , de xc wedstrijd in het Nederlandse Landgraaf  en deze was net als St Vith een UCI C2 wedstrijd.

De omloop in Landgraaf was blijkbaar grotendeels vernieuwd en zag er iets minder zwaar uit dan de vorige edities. De regen op zaterdag avond baarde me wel wat zorgen op deze omloop. Tijdens de verkenning zondag ochtend zag ik dat het er toch allemaal vrij droog bij lag ondanks de regen.

Er stonden toch heel wat dames aan de start in Nederland en niet van de minste, het zag er naar uit dat ik hier heel wat weerwerk zou krijgen. Deze dames hadden geen wedstrijd gereden op zaterdag dus besloot ik wat afwachtend te rijden , de vorige jaren was mijn aanvalslust in Landgraaf steeds verkeerd uitgedraaid en zo kwam ik steeds als 2de over de finish. Ik zou vandaag dus extra mijn best doen om hier eens te winnen.

Ik ging als derde dame het bos in net na de start , ik zat dus in positie voor mijn plannetje. Ik volgde even mee , het gevoel was vrij goed dus besloot ik om in de eerst volgende klim aan te vallen. Ik schoof door naar eerste positie en versnelde , ik hoorde de dames achter me zwaar ademhalen , dat was dus een goed teken. Ik bleef het tempo opdrijven tot aan het technische gedeelte van de omloop en probeerde daar zo snel mogelijk doorheen te komen. Ik had al snel een 15 seconden voorsprong op de 2de dame en kon de voorsprong snel verder uitbouwen, ik hoefde mezelf dus niet meer te forceren en kon mijn eigen tempo rijden en hier en daar wat rust inlassen.

Zo kon ik opnieuw als eerste over de finish rijden , voor de tweede keer in één weekend.

Ik was dus super tevreden met deze twee overwinningen!

 

podiumSanktVithklein

podiumLandgraafklein

raceLandgraafklein