Nieuws

15de overwinning in Malmedy.

Na de terugkeer van de overzeese wereldbekers stond alles in het teken van herstel.

Medicatie en kiné bezoek met daarbij de nodige rust moest voldoende zijn om zondag weer aan de start te kunnen staan van een wedstrijd.

De C1 in Malmedy zou ideaal zijn om er weer wat in de komen na een week van rust.

De omloop ken ik al jaren en ik ga er geregeld op stage in de streek, ik wist dus wat er op me af zou komen.

De regen maakte de omloop op sommige plaatsen wel wat moeilijker dan normaal, ideaal om mijn Michelin MUD banden nog eens te monteren. Deze zouden me zonder problemen door de modder loodsen.

Jammer dat er zo een kleine opkomst is voor een wedstrijd als deze, met een klein groepje gingen we dus van start.

Anne terpstra ging stevig van start, uit ervaring weet ik dat deze omloop dat niet nodig heeft om het verschil te maken, ik bleef dus rustig en kon in de afdaling de eerste plaats innemen.

Op de lange asfalt klim aan het begin van de eerste volledige ronde reed ik mijn eigen tempo en kon zonder veel problemen van Anne en Alice wegrijden.

Ik ging er van uit dat dit tempo genoeg zou zijn om de wedstrijd te kunnen winnen en wou na mijn ziekte zeker niet teveel energie verspelen met het ook op het wk.

Met een voorsprong van een 5 minuten kon ik al eerste over de finish rijden, winnen in Malmedy blijft voor mij toch iets speciaal!

Ineens goed voor mijn 15de overwinning van het seizoen.

Met nog de wereldbeker van Meribel en het WK staan er dit seizoen nog maar twee wedstrijden op de agenda. Hopelijk kan ik in Noorwegen op het WK dit fantastisch mooie seizoen in schoonheid afsluiten.

 

Githa_Malmedy1 Githa_Malmedy2 Githa_MalmedyPodium

18de plaats in de wereldbeker te Windham ( USA ).

Na de wereldbeker in Canada trokken we met de nationale selectie verder richting Windham voor de volgende manche van de wereldbeker.

Ik voelde stilaan dat de jetlag achter de rug was en kon voor het eerst weer fietsen met een vrij goed gevoel.

Bij de eerste verkenning van de omloop zag ik al onmiddellijk dat dit meer dan in Canada een omloop op mijn maat was.

Ik zag het dus helemaal zitten op deze omloop.

Toch strooide een serieuze verkoudheid roet in het eten , ik probeerde zo goed mogelijk te rusten zodat ik snel verlost zou zijn van dit ongemak.

Op zondag had ik nog niet het gevoel dat ik wenste, door de verkoudheid moest ik heftig hoesten en kon ik amper slapen de dagen ervoor.

Ik ben geen opgever dus besloot ik er het beste van te maken. De start verliep weer vlot en ik kon me iets buiten de top 20 plaatsen in de eerste ronde. Ik voelde dat ik op deze warme en stoffige omloop toch wel last had van de luchtwegen die door de verkoudheid aangetast waren. Ook mijn rug speelde onmiddellijk op en ik kon mijn kracht bergop niet ten volle benutten. Ook dat probleem was dus niet van de baan.

Toch probeerde ik er het hoogst haalbare uit te halen, want dat was het doel van deze verre trip naar de USA.

Stilaan kwam ik de top 20 binnen gereden. Ik zag het niet meer zitten, deze wedstrijd was een ware marteling.

Ik vocht tegen mezelf en slaagde erin nog enkele dames in te halen.

In de laatste afdaling kon ik nog net iemand voorbij steken en met de finish in het vizier plaatste ik de sprint van mijn leven en kon deze dame nog net afhouden.

Zo werd ik 18de , meteen goed voor mijn beste wereldbeker uitslag ooit. Zeker geen voor de hand liggend resultaat tegen al deze wereldtoppers.

Frustrerend dat ik net nu ik me beter begon te voelen ziek werd, anders had er zeker nog een mooier resultaat ingezeten.

Ondertussen ben ik weer in België aangekomen en is het tijd om mijn rug te laten behandelen en enkele dagen uit te zieken.

Het Belgisch kampioenschap marathon laat ik aan me voorbij gaan, uitzieken en me verder klaarstomen voor het WK heeft prioriteit.

Onder normale omstandigheden zal ik wel deelnemen aan de wedstrijd in Malmedy om daarna door te reizen naar Frankrijk voor de laatste manche van de wereldbeker.

Als laatste toch een woordje van dank aan de mensen van de federatie die me de kans gegeven hebben om deel te nemen aan deze wedstrijden. En aan Gerry & Rudy om ervoor te zorgen dat ikzelf en mijn fiets de beste zorgen kregen.

 

World_CupGM

World_CupGM2

23ste plaats in de wereldbeker te Mont Saint Anne ( Canada ).

Na het behalen van mijn nieuwe Belgische titel was er niet veel tijd om te genieten, de voorbereiding voor de volgende wereldbekers was aan de orde.

De mensen van de Belgische federatie hebben me de kans gegevens met hen naar de wereldbekers van Canada en USA te  reizen. Een kans die ik met beide handen aangreep , hier kan ik weer extra ervaring opdoen en extra UCI puntjes sprokkelen met het oog op wat de volgende jaren zou kunnen volgen.

In de eerste plaats hoopte ik niet teveel last te hebben van de jetlag en dat de omlopen me toch een beetje zouden liggen.

In Canada werd ik al direct met de neus op de feiten gedrukt , de jetlag speelde me de hele week parten en de omloop was enorm intensief en met enkele serieuze hindernissen.

Tijdens de verkenningen had ik geen enkele keer een goed gevoel en had totaal geen kracht in de benen.

De wedstrijd zou een marteling worden, maar de drang om toch goed te presteren was groot.

We moesten 6 rondes afleggen , het beloofde een lange wedstrijd te worden in deze warme omstandigheden.

Ik mocht starten vanop de 3de rij als nr 21, na het startschot probeerde ik zo goed mogelijk mee te schuiven en het lukte me. Na de startloop reed ik rond de 17de positie en dat probeerde ik zo te houden.

Al van in de eerste ronde speelde mijn rug op en ik voelde me alles behalve goed, de warmte en de luchtvochtigheid maakte het nog lastiger.

Ik vocht voor elke plaats , ik zakte stilaan weg naar de 25ste plaats in de 3de ronde , nog 3 lange en zware rondes te gaan. Blijkbaar had iedereen toch wel last van deze omstandigheden en zo kon ik weer dichter naar de top 20 rijden.

De voorlaatste ronde ging ik in als 22ste , ik hoopte deze plaats vast te houden maar moest in de laatste ronde nog iemand laten passeren , ik had geen antwoord meer in huis op haar aanval.

Compleet leeggestreden na bijna 2u wedstrijd kwam ik dus als 23ste over de finish , onder deze omstandigheden zeker geen slecht resultaat , want nogmaar een jaar geleden moest ik een super dag hebben om 23ste te worden.

Ondertussen ben ik reeds afgezakt naar Windham ( US ) voor de 6de manche van de wereldbeker. Deze omloop moet me onder normale omstandigheden beter liggen.

Nu eerst zorgen dat ik goed hersteld ben en dat de ruglast verdwijnt tegen het weekend.

Deze 23ste plaats zorgt ervoor dat ik weer wat opgeschoven ben op de UCI world ranking, voor de eerste keer in mijn carriere kan ik met trots zeggen dat ik tot de top 15 van  UCI ranking behoor.

Vandaar ook een oprechte dank aan iedereen die de voorbije jaren in me is blijven geloven, want nog geen 4 jaar geleden stond ik nogmaar net in de top100 van de ranking!

Dit is het resultaat van jarenlang harde training en inzet van iedereen rondom me heen.

Mont Saint Anne

7de nationale titel behaald in Ottignies.

Het voorbije weekend stond het Belgisch kampioenschap op het programma, dit jaar zou het plaatsvinden in Ottignies op een heel mooie en zware omloop.

Door mijn prestaties de voorbije maanden voelde ik weinig druk en stress en had enkel angst dat materiaal pech me van mijn 7de nationale titel zou houden.

De omloop was zwaar en intensief en ik besloot om in de start mijn eigen tempo te rijden, voor de afdaling versnelde ik en kon ineens een gaatje maken , de wedstrijd was amper een paar minuten bezig en ik was reeds alleen op stap.

Ik twijfelde natuurlijk niet en reed de volledige eerste ronde een hoog tempo ,  ik had al snel een mooie voorsprong en draaide de gashendel in de laatste twee ronden weer wat dicht, in deze fase van het seizoen probeer ik zo weinig mogelijk afbreuk te doen aan mijn conditie.

Ondanks de angst om toch nog pech te hebben was het echt genieten om op deze manier mijn 4de cross country titel binnen te halen , mijn 3de op rij!

Met 7min44sec voorsprong op de tweede dame kon ik finishen en mijn Belgische titel verlengen.

Met mijn nieuwe titel op zak vertrek ik eind deze week naar Canada en Amerika met de nationale selectie voor de twee overzeese wereldbekers. Opnieuw een hele ervaring.

Als ik terugkeer van Amerika beslissen we pas definitief over deelname aan het Belgisch kampioenschap marathon , want ik wil op geen enkele manier het verdere verloop van mijn cross country seizoen hiervoor in gevaar brengen.

Langs deze weg wil ik graag iedereen bedanken die me steunt en in me gelooft , zonder deze steun en hulp was ik nooit op dit niveau kunnen komen.

 

Githa_Michiels_BK2

Githa_Michiels_BK3

  Githa_Michiels_BK

Overwinning in Sherwood Pines ( UK ).

Na mijn dubbele winst vorig weekend besloot ik om de oversteek naar Engeland te doen voor de 4de manche van de British xco cup , deze keer in Sherwood Pines die een UCI C1 is.

Niet echt mijn omloop had ik al snel door , maar het kan niet elke week je favoriete parkoer zijn. Deze omloop was vooral heel snel en vlak met heel wat bochten.

Het beste ervan maken was de enigste optie, met olympier Annie Last aan de start en de andere britse meisjes was het toch wel een serieus startveld.

Naar het recept van vorig weekend besloot ik niet te hard te starten, ik ging als 3de dame de single trails in , ik wachte rustig mijn moment af  , ik ging op kop rijden en trok het tempo omhoog om als eerste het technisch gedeelte in te gaan. Na de technische passage trok ik vol door om zo de tegenstand af te matten. Ik zag dat ik enkele meters voorsprong had en besloot om niet meer te wachten. Ik voelde dat ik niet over mijn toeren moest gaan om een mooie voorsprong uit te bouwen terwijl een groepje achtervolgers me probeerde terug te halen.

Al vrij snel begon ik dames te dubbelen en ik liet me een beetje in slaap wiegen,  mijn tempo zakte wat weg , gelukkig merkte ik dat de 2de dame weer binnen de minuut kwam en heb ik het gas weer wat opengedraaid.

Zo kon ik mijn 13de overwinning van 2014 behalen , best een mooi resultaat.

Volgende week staat het Belgisch kampioenschap op het programma op een omloop die me wel moet liggen. De resultaten van de voorbije maanden bewijzen dat ik ook hier 200% klaar ben. Ik hoop dus alvast mijn titel te verlengen volgende week!

Het beste ervan maken was de enigste optie, met olympier Annie Last aan de start en de andere britse meisjes was het toch wel een serieus startveld.

Naar het recept van vorig weekend besloot ik niet te hard te starten, ik ging als 3de dame de single trails in , ik wachte rustig mijn moment af  , ik ging op kop rijden en trok het tempo omhoog om als eerste het technisch gedeelte in te gaan. Na de technische passage trok ik vol door om zo de tegenstand af te matten. Ik zag dat ik enkele meters voorsprong had en besloot om niet meer te wachten. Ik voelde dat ik niet over mijn toeren moest gaan om een mooie voorsprong uit te bouwen terwijl een groepje achtervolgers me probeerde terug te halen.

Al vrij snel begon ik dames te dubbelen en ik liet me een beetje in slaap wiegen,  mijn tempo zakte wat weg , gelukkig merkte ik dat de 2de dame weer binnen de minuut kwam en heb ik het gas weer wat opengedraaid.

Zo kon ik mijn 13de overwinning van 2014 behalen , best een mooi resultaat.

Volgende week staat het Belgisch kampioenschap op het programma op een omloop die me wel moet liggen. De resultaten van de voorbije maanden bewijzen dat ik ook hier 200% klaar ben. Ik hoop dus alvast mijn titel te verlengen volgende week!

 

sherwood_pines_rnd_4_2014_elite_women-42

Overwinning in St Vith & Landgraaf.

Na twee weken zonder wedstrijd was het tijd voor een dubbel weekend , de wedstrijden in St Vith en Landgraaf  moesten me nog wat extra UCI puntjes opbrengen.

De stage met de nationale selectie in het Franse Morzine had me weer heel wat trainingsarbeid opgeleverd. Dan is het altijd even afwachten wat de eerste wedstrijden gaan brengen. De intensiteit van een xc wedstrijd had ik al sinds het EK niet meer ervaren.

De wedstrijd in St Vith op zaterdag  is in Belgie misschien wel mijn favoriete omloop, ik keek er dus wel naar uit.  We stonden met niet heel erg veel dames aan de start, jammer voor de mensen achter deze mooie organisatie. Met de wedstrijd op zondag in het achterhoofd besloot ik om niet te heftig van start te gaan. Het doel was als eerste finishen zonder al teveel energie te verbruiken.

In de start liet ik de andere dames even begaan , want ik had het juiste xc ritme niet onmiddellijk in de benen. Op het zwaardere gedeelte van de omloop ging ik op kop rijden en probeerde ineens de wedstrijd in zijn plooi te leggen. Ik kon wegrijden van de tweede dame en kon zo aan mijn eigen wedstrijd beginnen. Zonder mezelf te forceren kon ik ronde per ronde een mooie kloof uitdiepen .

Het was alweer een tijdje geleden dat ik een xc wedstrijd kon winnen , ik was dus zeker tevreden met deze uitslag. Helemaal genieten was er nog niet bij , want er was nog werk aan de winkel op zondag , de xc wedstrijd in het Nederlandse Landgraaf  en deze was net als St Vith een UCI C2 wedstrijd.

De omloop in Landgraaf was blijkbaar grotendeels vernieuwd en zag er iets minder zwaar uit dan de vorige edities. De regen op zaterdag avond baarde me wel wat zorgen op deze omloop. Tijdens de verkenning zondag ochtend zag ik dat het er toch allemaal vrij droog bij lag ondanks de regen.

Er stonden toch heel wat dames aan de start in Nederland en niet van de minste, het zag er naar uit dat ik hier heel wat weerwerk zou krijgen. Deze dames hadden geen wedstrijd gereden op zaterdag dus besloot ik wat afwachtend te rijden , de vorige jaren was mijn aanvalslust in Landgraaf steeds verkeerd uitgedraaid en zo kwam ik steeds als 2de over de finish. Ik zou vandaag dus extra mijn best doen om hier eens te winnen.

Ik ging als derde dame het bos in net na de start , ik zat dus in positie voor mijn plannetje. Ik volgde even mee , het gevoel was vrij goed dus besloot ik om in de eerst volgende klim aan te vallen. Ik schoof door naar eerste positie en versnelde , ik hoorde de dames achter me zwaar ademhalen , dat was dus een goed teken. Ik bleef het tempo opdrijven tot aan het technische gedeelte van de omloop en probeerde daar zo snel mogelijk doorheen te komen. Ik had al snel een 15 seconden voorsprong op de 2de dame en kon de voorsprong snel verder uitbouwen, ik hoefde mezelf dus niet meer te forceren en kon mijn eigen tempo rijden en hier en daar wat rust inlassen.

Zo kon ik opnieuw als eerste over de finish rijden , voor de tweede keer in één weekend.

Ik was dus super tevreden met deze twee overwinningen!

 

podiumSanktVithklein

podiumLandgraafklein

raceLandgraafklein

3de plaats Alpentour.

Na een geslaagd EK trokken we rechtsreeks door naar het Oostenrijkse Schladming om deel te nemen aan de Alpentour , een 4 daagse etappe wedstrijd op de mountainbike.

Eerst nam ik de tijd om nog wat genieten van de fantastisch mooie streek , want tijdens de wedstrijd zou ik hier zeker geen oog voor hebben. Vroeger had ik hier al eens een wereldbeker cross country gereden , een omloopje dat me toen wel kon bekoren.

Op donderdag stond de eerste etappe op het programma , 69km en 2900hm , de zwaarste rit van deze 4 daagse. Deze eerste rit was een ware marteling , dat voelde ik van in het begin , ik had slechte benen en daarbij ook nog wel wat andere lichamelijke kwaaltjes. Het was overleven elke kilomter was er eentje teveel , ik reed bijna de hele rit in 3de positie , in de laatste 10km werd ik nog voorbijgestoken en werd het een gevecht voor de 3de plaats , we bestookten elkaar met aanvallen , ik wou heel graag die 3de plaats , de laatste afdaling over de ski piste van Schladming had ik al jaren niet meer gereden , misschien had ik deze beter op voorhand verkent , want ik werd 4de op een tweetal seconden van de  3de plaats.

Vrijdag stond er een tijdrit op het programma , een tijdrit van 16km en 1100hm , ik hoopte op een beter gevoel. Het was ieder voor zich op deze rit , vechtend tegen de tijd en die ene steile berg.

Met het gas vol open trok ik ten strijde , het gevoel was goed , maar niet super , uiteindelijk werkte ik de 16km met 1100hm af in een tijd van 1u 6min 16sec , dat was goed genoeg voor de dagzege en een plaatsje vooruit in het algemene klassement.

De derde dag was de langste rit 73km met 2800hm ,  op  de derde dag had ik het in de BeMC knap lastig , het was dus wel een beetje bang afwachten wat het zou worden. Ook had ik na de winst van de tijdrit moeten wachten op het podium , en was er daarna dopingcontrole , van veel rust was er dus geen sprake. Deze dag zou eentje worden die ik de eerste jaren niet zal vergeten.

Door de winst in de tijdrit had ik al aan de voorsprong van de nummer 1 & 2 in het klassement kunnen knabbelen, ik was vast van plan om dat ook op deze dag te doen.

Ik nam me voor om aanvallend te rijden als ik iets of wat een redelijk gevoel zou hebben. In de eerste klim van 20km zouden we helemaal tot boven de 2000 meter te rijden , ik probeerde dus al van in het begin om de achterstand die ik op de eerste dame had te beperken , na 20km was ik 2de dame op een 2 minuutjes achterstand van de koploopster , dit was het gedeelte dat me het minste zou liggen , wat volgde waren minder lange klimmen afwisselend met mooie afdalingen.

Ik gaf het beste van mezelf , in een afdaling zat ik bij iemand in het wiel en zo miste ik blijkbaar een wegwijzer en geraakte van het pad af , er volgde een levensgevaarlijke afdaling waarna het pad stopte , daar stond ik dan , ik wist niet welke kant ik uit moest!

Gelukkig was ik niet alleen , ook de derde dame kwam de verkeerde richting uit , samen zochten we een weg zodat we terug op de omloop kwamen, omhoog klimmen was onbegonnen werk! We kropen over een rodelbaan , over prikkeldraad enz opzoek naar het juiste pad.

Dit sloeg serieus op mijn benen. Iets later passeerde ik de tweede bevoorrading op 30km van de finish , tot mijn verbazing hoorde ik dat de dame aan de leiding blijkbaar ook verkeerd gereden was en nog steeds niet gepasseerd was. Dat betekende dat de wedstrijd weer open was , ik kon nog kans maken op het eindklassement en de dagwinst als ik het goed aanpakte.

Ik reed de volgende 30km zo hard als ik kon en probeerde de Zwitserse die sinds het verkeerd rijden weer in mijn wiel zat  weer af te schudden. Keer op keer moest ze lossen op de klim maar jammer genoeg vond ze in de afdaling steeds de energie om tot in mijn wiel terug te keren. In de laatste kilometers sloeg ik er in ze voorgoed af te schudden en kon voor de tweede dag op rij als eerste over de finish rijden en dit met een mooie voorsprong op de Zwitserse.

Een tweede dagzege en ik zou tweede worden in het klassement op 36 seconden van de Zwitsere waarmee ik de ganse dag de strijd had aangebonden.

Ik was helemaal kapot na de finish en moest even tot mezelf komen. Iets later barste de de hel was los.

Terwijl ik op de grond lag uit te blazen diende iemand die ik liever niet met de naam noem klacht in omdat ik de omloop verlaten zou hebben. De UCI commissaris zei dat hij de zaak zou onderzoeken en s’avonds laten weten wat hij beslist had. Ik wist niet wat ik hoorde , ik reed de ziel uit mijn lijf , reed verkeerd , verloor tijd en bleef daarna volgas rijden om het beste uit deze situatie te halen en nu zou ik een tijdstraf krijgen ? Ik was woest! Daarbij zou de dame die tot en met de tweede dag aan de leiding stond en ook buiten de omloop reed geen straftijd krijgen, “ omdat ze volgens de UCI zichzelf schade aanbracht door tijd te verliezen “ en dit terwijl ik ook tijd verloor , alleen niet zoveel als  de Ukrainse dame.

Mijn winst werd in twijfel getrokken , toch moest ik als “ winnares “ opnieuw dopingcontrole ondergaan , door de hele heisa had ik dus weer geen tijd om fatsoenlijk los te rijden , laat staan te herstellen voor de laatste rit.

S’avonds viel het verdict , ik zou niet 2de in het klassement staan maar 4de , ik en de Zwitserse Milena kregen 10 minuten straftijd wegen het verlaten van de omloop waardoor ik tijdwinst zou gehad hebben.

Mijn hele plan om nog kans te maken op het klassement viel in duigen , ik was 4de en de eerste 5 dames zaten op een klein 4 minuten bij elkaar. Ik was en ben nog steeds enorm ontgoocheld in deze beslissing en de persoon die de klacht indiende!

Dit was alles behalve eerlijk , dit had veel weg van vervalsing van deze hele wedstrijd.

Ik twijfelde of ik de laatste dag wel zou starten , een lange discussie met de UCI waarin ik kon bewijzen dat ik tijd verloor in plaats van tijd te winnen door het verkeerd rijden draaide op niets uit.

Lichamelijk en mentaal vermoeid trok ik naar de hotelkamer , die nacht kwam amper iets in huis van slapen. Ik kon het niet loslaten , dit was oneerlijk! En ik stond machteloos tegen de UCI en het grote team van de Ukrainse renster.

De laatste rit zou een marteling worden, opnieuw 56km en 2000hm met een enorme klim naar het einde toe. De UCI punten die ik kon verdienen deden me besluiten om toch van start te gaan , doel , 3de worden in het eindklassement en dat zou al niet gemakkelijk worden.

De eerste 20km reed ik doelloos rond en het draaide helemaal vierkant , ik moest aanklampen bij de 3de dame. Dit was niet voldoende voor een podiumplaats in het eindklassement , ik moest zelfs 2 minuten wegrijden van deze dame om mijn 3de plaats te behalen.

Ik vond uiteindelijk de kracht en mentale sterkte om aan mijn move te beginnen. In een afdaling maakte ik me los van de 3de dame en ging opzoek naar de Zwitsere die 2de reed. Als bij wonder kon ik bij haar komen , ik gunde mezelf even rust en voelde dat ik redelijk herstelde van mijn eerste inspanning. De langste klim van deze rit liep weer naar een hoogtepunt van 2000m boven de zeespiegel.

Zonder veel moeite reed ik weg van de 2de dame. Hoe hoger ik reed hoe minder goed het ging , ik draaide nu weer vierkant en twijfelde of ik deze rit wel zou kunnen uitrijden.

Het was vooral een gevecht met mezelf , maar ik ben een doorbijter en bleef trappen.  Ik was ondertussen weer gepasseerd door de derde dame , meer dan een derde plek in deze rit en derde in het eindklassement kon ik niet meer behalen.

Ik moest gewoon zien dat ik 2 minuten voor de ( Slovaakse )  4de dame in het klassement over de finish reed.

Gewoon is licht uitgedrukt voor  wat er op die klim gebeurde , ik had overal pijn en voelde me helemaal leeg. Toen ik boven aan de klim de bevoorrading passeerde hoorde ik dat ik exact 2minuten voor lag op de Slovaakse , als ik degelijk kon dalen dan zat het podium er toch nog in.

Ik raapte alle moed bijeen en probeerde kalm te blijven , ik begon te dalen en herstelde als bij wonder. Ik daalde zo snel als ik kon en kwam als derde over de finish. Nu was het afwachten of ik de 2minuten voorsprong had behouden.

Het was me gelukt ! De voorspong was genoeg ! Een hele ontlading na alle stress , ik had het gehaald.

Ik was 3de in het algemeen klassement in mijn eerste Alpentour!

Achteraf bekeken had ik de Alpentour toch een beetje onderschat , ik was helemaal niet fris vanaf het begin en de stress na de 3de etappe deed me mentaal geen goed.

De extra verantwoordelijkheden zoals dopingcontrole en de podium ceremonie s’avonds zorgden voor een gebrek aan herstel.

Daarbij ben ik getraind voor cross country wedstrijden en is een meerdaagse iets heel anders dan een cross country door de afstand en de zware lange klimmen.

Ook reed ik met een te zware fiets omdat ik mijn Powertap wou gebruiken zodat mijn coach de trainingsarbeid exact zou kunnen inschatten , niet ideaal als je 8800hm moet overwinnen op 4 dagen.

Als ik deze etappe wedstrijd ooit wil winnen zal ik me toch iets beter moeten voorbereiden!

Toch ben ik er zeker van dat deze wedstrijd me sterker gemaakt heeft en dat ik deze arbeid nodig heb om het tweede deel van mijn seizoen succesvol te maken!

Nu enkele dagen rust en dan kunnen we verder gaan met de voorbereiding op het Belgisch kampioenschap cross country dat op 20 Juli zal plaatsvinden in Ottignies.

Mijn 5de plaats op het Europees kampioenschap en 3de plaats in de Alpentour hebben ervoor gezorgd dat ik weer gestegen ben op de UCI world ranking voor Elite Dames , ik sta momenteel op de 17de plaats. 

 

Githa_Michiels_Alpentour4

Githa_Michiels_Alpentour3

Githa_Michiels_Alpentour2

Githa_Michiels_Alpentour1

5de plaats op het Europees kampioenschap Sankt Wendel.

Na de twee wereldbekers was het tijd voor het eerste grote doel van dit seizoen, de voorbereidingen waren tot heden toe vlot verlopen en de conditie was op peil , het was dus vooral de boodschap om fris aan de start te staan van het Europees kampioenschap in het Duitse Sankt Wendel.

Ik ken de omloop uit het verleden en wist dat deze omloop me zeker zou liggen.

Het beloofde warm weer te worden , niet dat me dat bang maakt , want ik presteer goed in warme omstandigheden. Het was enkel de boodschap om voldoende te drinken en vooral niet over mijn toeren te gaan.

Ik had startnummer 15 en stond dus goed vooraan op de startgrid , we zouden een startloop over de piste van Sankt Wendel afwerken om dat 5 ronden af te leggen.

Ik had samen met mijn entourage een tactiek afgesproken om de start door te komen, de vorige weken werkte dat goed, ook nu ging alles zoals gewenst en kon ik na de startloop al mee in de eerste groep van 12. In het begin bleef de wedstrijd goed gesloten vooraan en in de tweede ronde kon ik zelfs op de eerste positie de eerst lange asfaltklim afwerken. Ik voelde me goed en kon zonder over mijn toeren te gaan ons groepje op sleeptouw nemen.

Wat daarna gebeurde is het enige minpunt aan heel deze wedstrijd , op de volgende klim liet ik me wegdrummen en verzeilde ik achterin ons groepje terwijl er vooraan een afscheiding ontstond , ik zag het gebeuren en kon niets ondernemen , het was even chaos in de kopgroep en er werd hier en daar gevallen. Zo gauw ik kon begon ik in te halen , maar de eerste dames waren gaan vliegen.

De volgende rondes moest ik met het gas open rijden om toch nog in een gunstige positive te komen. Het podium lag nog steeds binnen bereik. Ik zag dat ik dichter kwam op Sabine Spitz die op 4 reed en net voor haar uit reed de Poolse Maja op nummer 3.

Tot mijn grote frustratie zaten we al in de laatste ronde en finishte ik in het wiel van Sabine Spitz op 4 en de bronze medaille op enkele seconden daarvoor.

Ik baalde , het duurde even voor het tot me doordrong dat ik de sterkste wedstrijd uit mijn hele carriere reed. Ik had reden tot vreugde terwijl ik me daar stond druk te maken over een domme fout in het eerste gedeelte van de wedstrijden , over een verloren kans.

Nu een dagje later kan ik alles wel relativeren en ben ik trots op dit resultaat, het bewijs dat ik nog steeds groei en stappen vooruit kan zetten in mijn sport.

Langs deze weg wil ik iedereen bedanken die in de aanloop naar deze wedstrijd hun beste beentje hebben voorgezet en ervoor gezorgd heb dat ik op mijn manier naar deze wedstrijd kon toeleven.

Ook wil ik mijn entourage en sponsors bedanken die me de kans geven om me volledig toe te leggen op mijn sport.

Nu is het tijd voor enkele dagen rust waarna ik de voorbereidingen van het verdere seizoen zal start tijdens de Alpentour , een 4 daagse etappe wedstrijd op de mountainbike.

20ste plaats in wereldbeker Albstadt.

Na de wereldbeker in Tsjechie trokken we rechtstreeks door naar het Duitse Albstadt voor een volgende wereldbeker.

De omloop van deze wedstrijd is eentje die me niet helemaal ligt , de klimmen zijn vrij lang en enorm steil. De afdalingen dan weer minder technisch maar snel. In 2013 werd ik 40ste op deze omloop. Het was dus afwachten of mijn huidige vorm genoeg is om me na een selectie voor het EK met een tweede top 25 plaats in een wereldbeker ook de selectie norm voor het WK te behalen.

Dankzij de mooie resultaten van de voorbije maanden ben ik op de UCI wereld ranking gestegen van plaats 33 naar plaats 22 , de hoogste ranking die ik ooit had in de cross country. Daardoor mocht deze keer weer iets meer vooraan starten dan vorige week , ik kreeg nummer 23.

Op de omloop in Albstadt waar inhalen moeilijk was zou de start weer heel belangrijk zijn , ik nam me voor om dus extra op een goede start te focussen. Dat lukte me weer vrij goed en na de start kon ik me in de eerste klim rond de 10de plaats nestelen. Dat ik deze plaats moeilijk de hele wedstrijd zou kunnen behouden voelde ik direct , ik had geen super goed gevoel op de fiets in de afdalingen , dat had ik eerder in de week wel. Ik moest dus zien dat ik sterk genoeg kon klimmen om zo mijn plaats te behouden. Een onbegonnen werk tussen al deze wereldtoppers , ik zakte stilaan weg tot op plaats 18 , elke klim was enorm afzien. In de laatste rondes kwamen nog twee dames me voorbij en zo moest ik tevreden zijn met een 20ste plaats.

Met deze tweede top 25 in een wereldbeker behaal ik dus ook de selectie norm voor het WK in Noorwegen en dat was het doel.

Ik ben zeker tevreden met het wedstrijd verloop , al merk ik wel dat ik nog werk aan de winkel heb om mee te kunnen strijden op dit hoge niveau. Toch heb ik tegenover de vorige jaren zeker weer een stap vooruit gezet in de wereldbekers.

Mijn volgende wedstrijd is het Europees kampioenschap in het duitse Sankt Wendel , onder normale omstandigheden een omloop die me wel moet liggen.

22ste plaats in de wereldbeker van Nove Mesto.

Met de Bemc als laatste trainingsblok trok ik met mijn entourage naar Tsjechie voor mijn eerste wereldbeker van 2014. Met een paar dagen rust op het programma moest de driedaagse Bemc snel vergeten zijn. De omloop in Nove Mesto is een mooie omloop met enkele rockgardens afwisselend met zware klimmen.

De verkenning verliep vlot en ik voelde me hersteld van de drie dagen stevig trainen tijdens de Bemc. Met mijn 27ste startplaats stond ik op de 4de startrij, de kunst zou zijn om zo goed mogelijk te starten.

Van de zware storm op vrijdagavond niets meer te merken op de omloop en de zon scheen weer volop , ideale omstandigheden voor mij. Nu afwachten hoe ik zou presteren tussen het talrijke deelnemersveld , we stonden met 88 dames aan de start , met heel de wereldtop voor mij op de startgrid , het zou alles behalve gemakkelijk worden om mijn limiet voor het EK te behalen , ik moest daarvoor op zijn minst 25ste worden.

In de start verliep alles goed , ik kon zelfs helemaal tot aan de kop van het peloton rijden nog voor we het bos indoken voor een hele lange startklim. Het duw en trek werk op de eerste klim is niets voor mij en ik zakte dus weer weg tot midden in het pak. Er was dus nog heel wat werk aan de winkel om me de kwalificeren voor het EK. Ik had niet echt een superdag , ik zou me dus moeten toeleggen op mijn sterke kanten en zien dat ik niet teveel tijd verloor op de zaken die me minder liggen.

Vooral door sterk te klimmen kon ik plaatsen goedmaken , in de afdalingen probeerde ik wat te herstellen om er in de klimmen weer tegenaan te gaan. De omloop is vrij intensief , daarom probeerde ik de wedstrijd goed in te delen zonder helemaal over mijn toeren te rijden.

Tot in de laatste ronde kon ik blijven inhalen en zo als 22ste over de finish rijden , mijn EK norm was dus behaald, zeker niet vanzelfsprekend met deze hoogstaande concurrentie aan de start.

Hierbij deed ik het ook 13 plaatsen beter dan in 2013 , ik mag dus best tevreden zijn over deze uitslag.

Nu ligt de focus op de volgende wereldbeker , die in het Duitse Albstadt , een hele andere omloop dan in Nove Mesto.